دعا کردن برای ما ایرانی ها مثل یه عرف در اومده. خیلی دعاهای جالبی داریم. مثلا:
ایشالا پیر شی، خیر از جوونیت ببینی، الهی لال از دنیا نری، عاقبت به خیر شی، ایشالا غم آخرت باشه، ایشالا دامادیتو ببینم، ایشالا خیر از جوونیت ببینی و ...
از اونور قضیه نفرین هم زیاد داریم که معمولا همه ما حداقل از مادرامون وقتی بچه بودیم و شیطونی می کردیم شنیدیم. مثلا:
ایشالا سقط شی، ایشالا به زمین گرم بخوری، مرده شورتو ببرن، ایشالا جز جگر بگیری و ...
اما امشب یه دعای دیگه من درست میکنم، از خودم و خدا کنه هیچ کس شامل این دسته ای نشه که بهش اشاره میکنم. این بابایی که عکسشو بالا گذاشتم، جناب حاج ابراهیم خان کلانتر هستند. آخرین صدراعطم لطفعلی خان زند و اولین صدراعظم آغا محمدخان، به بیانی کامل تر آخرین صدراعظم سلسله زندیه و اولین صدراعظم سلسله قاجاریه. 
حس میکنم دارم شبیه این آدم میشم؛ البته اگه نیک به قضیه نیگا کنیم هممون یه حاج ابراهیم خان کلانتر توی وجودمون داریم و مسلما شدت و ضعف و بالطبع قدرت این حاج ابراهیم خان درونمون متفاوته. دلیل این حرفم هم استناد شاهکار حافظ که میگه: "می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب، چون نیک بنگری همه تزویر می کنند"
این همه نگفتم که بگم همه حاج ابراهیم خان هستند، چون به قول خان داداش بدبختی همیشه دنبال شریک می گرده. ولی خداشاهده اینو نگفتم که خودمو تک نبینم. اگه از حافظ هم گفتم خواستم بگم خیلی دموکرات و اپن ماینده خداییش. بگذریم...
امشب اتفاقی افتاد که فکر کردم داره حاج ابراهیم درونم خیلی دور بر می داره و دو سه تا نتیجه اخلاقی و نهایتا دعای پایانیم که ایشالا همه یه آمین بلند بگیم تا همه چی ختم به خیر بشه:
1- جلوی ضرر رو هر وقت بگیری منفعته
2- به قول امیر عزیزم همه چی (واقعا همه چی) از دور قشنگه و حفظ حریم ها و فاصله ها از اوجب واجباته
3- خدا کنه آدمی نباشیم که هم از توبره بخوریم و هم از آخور
پس:
خدایا! ما رو تو زندگیمون حاج ابراهیم خان کلانتر نکن!
خدایا! نذار حاج ابراهیم خان درونمون اینقدر دور برداره که همه کس (قبل از همه خودمون و بعدش کسانی که حق نون و نمک با هم داریم، حتی یه لقمه کوچیک) فراموشمون بشه
آمین!