چند تا نكته مهم رو قبل همه چي بگم. اين چيزايي كه ميگم عموميه و بستگي به اين پست خاص نداره. من به آدم ها يا شخصيت هايي كه خيلي دوسشون دارم ميگم رواني يا ديوونه يا مريض يا يه چيزي تو اين مايه ها. انيگما هم توي يكي از شعراش ميگه من تو را دوست دارم و تو را خواهم كشت. هر كدوممون يه چيزيمون ميشه خلاصه. ديوونه هم كه شاخ و دم نداره، يكيش هم ما.


اين پست خاص، به طور خاص براي دو نفر آدم مريض رواني نوشته شده. اول علي حاتمي و دوم ارسلان كامكار. موسيقي متن فيلم مادر كه شاهكار ارسلان كامكاره كه اونو توي 29 سالگي به اتفاق ساير برادران مريضش، يعني بيژن و ارژنگ و اردشير و اردوان درست كرده. يه عادت بدي كه در حين موسيقي گوش دادن دارم اينه كه زياد آهنگ ها رو جلو يا عقب ميندازم يا بعدي ميزنم. اين آلبوم از اون آلبوم هاييه كه نمي تونم اين عمل شنيع رو در قبالش انجام بدم. همه آهنگاش خاطره انگيزه. ياد فيلمش هم بخير با بازي هاي معركه محمدعلي كشاورز و اكبر عبدي و ...


آلبومش خيلي خوبه. فكر كنم يكي دو سال قبل بود كه بعد از 20 سال اومد به بازار. گوش كنيد و حالشو ببريد. يه موسيقي كاملا ايراني با حال و هوايي كه به مادر مرتبطه. ارسلان كامكار يه جا گفته بود، وقتي علي حاتمي اومد پيشم، گفت فقط يه موسيقي ميخوام كه ايراني باشه، همين. منم ساختم و بهش تحويل دادم و خيلي هم راضي بود. روح علي حاتمي و رقيه چهره آزاد شاد. 

مشخصات آلبوم:
ارسلان كامكار : آهنگساز، نوازنده عود
بيژن كامكار : نوازنده دف و رباب
ارژنگ كامكار : نوازنده تمبك
اردشير كمانچه : استاد مسلم كمانچه
اردوان كامكار : نوازنده سنتور