يه گوشه، يه نقطه، يه مرجع يا هر چيزي كه اسمشو بذاريد بايد باشه. كافيه باشه فقط، حتي اگه ثابت نباشه و لايتغير. مهمن و معمولا يكيشون از بقيه مهم تر و گاه بايد خلقشون كني، گاه به دستشون بياري و گاهي وقتها كمر همت ببندي و زانو بزني نه براي مصلحت، كه براي واقعيت نه حقيقت و پاسخ نيازي كه ظاهرش ميگه هيچ مسكني نداره. تنها چيزايي كه تلخ و شيرينش يكسانه، انتظاره و يه چيز اميدبخش و از اونور اميدكش. هميشه از چيزايي كه به اختيارم توجه بيشتري ميشه بيشتر خوشم مياد.

پ.ن : 18:46