آيدين آغداشلو می‌گوید: "وقتي علي حاتمي درگذشت، يكي از افسوس‌هاي خودخواهانه‌ی من اين بود كه ديگر كسي نقاشي مرا آنقدر كه او عميق و به‌شدت دوست می‌داشت، دوست نخواهد داشت. هر تكه نقاشي كه سفارشي برايش كشيده بودم، قاب كرده، زده بود به ديوار. نقاشي را خيلي دوست داشت و خوشنويسي و هنر را. خوب آواز مي‌خواند، خوب ضرب مي‌گرفت، همه‌ی تصنيف‌هاي دوره قاجار را از بر داشت، بي‌نهايت مهربان و فروتن و عزيز بود. ديوانه‌وار دلبسته‌ی دوراني بود كه از اواخر قرن 13 شروع مي‌شد و تا اواخر دوره رضاخان امتداد پيدا مي‌كرد. هرچيز قدیمی را مي‌خريد، حتي اگر مي‌توانست، كاخ گلستان را".

پانزدهم آذر، هفدهمین سالروز جاودانگیِ دلباخته‌ی فرهنگ و هنر ایران‌زمین، استاد علی حاتمی، گرامی باد.